آنقدرها دوستت دارم که مطمئنم هیچکس کسی رو اینجوری دوست نداره . وقتی که نگام می کنی تو رو

 با همه ی قشنگی هات دوست دارم . وقتی که تنها می مونم و می شم بی تو دلم بد می گیره .

تو بی نظیری ، بی همتا ...

یادته ، 5-6 ماه پیش. دل گرفته ، دل تنگ ،افسرده ، مأیوس ، وقتی که من من نبودم ، وقتی که از

همه بریده بودم .اومدم خونت روبروت ایستادم، خیره شدم توی اون چشمای نازت .تو چشات نگاه

می کردم وقتی که یه چیز خیلی گنده توی گلوم بود و یه چیز خیلی سنگین رو قلبم سنگینی میکرد .

یادته گریه هامو ، اشکامو ،نگاهمو . یادته گفتم تو باشکوه ترین موجودی هستی که می شناسم .

تو بهترترینهای بهترینی.گفتم تو آنقدر پاکی که حتی آسمان انگشت اشاره به سویت گرفته .

آره تو خیلی خوبی خیلی خیلی خوب .

اومدم پیشت چون بد جوری دلگیر بودم اومدم چون بدون شک تو تنها کسی بودی که منو

می فهمیدی و می تونستی تأ ثیر گذار باشی ، فقط تو .

یادمه هوا خیلی سرد بود . اونقدر که دندون هام به هم می خوردن ،ساعت 3:45 بامداد بود هنوز

هوا خوب روشن نشده بود که اومدم سراغت . تو راه همش به این فکر می کردم که چی بگم ،

چی بگم که تو خیلی خوشت بیاداما بی فایده بود آخه هروقت می امدم پیشت اینقدر حرفـــا داشتم

اما همین که به تو می رسیدم همه چیز یادم می رفت . فقط تو بودی و من ، تو بزرگ و من حقیر ،

تو خوب و من بد ، تو مهربونو من نامرد ، تو آسمانی و من زمینی و ...

اینقدر با عظمت بودی ، اینقدر با شکوه بودی که وقتی روبرویت قرار می گرفتم دست و پامو گم

می کردم ، بی اختیار اشک می ریختم بی اختیار و بی اراده

اما همیشه سکوت می کردم از ترس این که کمتر احساست کنم ، کمتر متوجه نگاهت شم .

حرف نمی زدم تا بیشتر و بهتر ببینمت . تا بهتر حضورت را حس کنم و تو ... همیشه با نگاه

زیبا و دلبرانه ات ناخوانده ها و نگفته های دل تنهامو می فهمیدی . مرا درک می کردی .

عزیز دلم تو همیشه با مهمان کردن من به من غرور می بخشیدی ، مرا بزرگ می کردی ، بالا

می بردی ، همیشه گل من

داشتم با خودم می گفتم که اگه این دفعه ببینمت می گم : .....

خوب خودمو آماده کرده بودم که چی بگم اما ... اما همین که درو باز کردی بغضم ترکید مث

همیشه نا خود آگاه وبدون دلیل ،مث همیشه با چشمای باز ، سر بالا ، لبای بسته ، توی چشام پر

بود از نور امید ، روی لبام هم رنگ شرم ، روی گونه هام خیس . بازم مث همیشه چشام دیدنتو

جو گیر شدن، و بازم مث همیشه حرفام یادم رفت و تو مث همیشه امیدوار . مهربون . با نفوذ .

بنا به عادت همیشگیت به محض ورودم آهنگ مورد علاقه امان را گذاشتی ، هوا سرد بود .

وای که این نوای عاشقانه چه با شکوه در سر سرای خانه ات می پیچد ومن بی اختیار شانه هایم

 بالا و پایین می رود . مروارید اشکهایم درشت بود داغ و سوزان . هوا سرد بود و یخ زده .

برایم خیلی سخت بود اومده بودم واسه وداع .

مث همیشه همدیگرو با نگاه صدا می زدیم . با نگاه هم رو توجیح می کردیم . با نگاه دلگرمم

می کردی . با نگاهت می سوزوندیم .با نگاهت تشنه ترم می کردی

با نگاهت گفتی : چیه دختر ، چه خبره کمی آرام باش

با نگاهم گفتم : دلتنگم ، اگه نبینمت چی ؟ فکرشو کردی دق می کنم ، اگه دیگه نشد که بیام چی ؟

 اصلا اگه دعوتم نکردی چی ؟

با نگاهت گفتی : در خانه ی من همیشه به روی تو بازه . تو باز هم مهمان این خانه می شوی

با نگاهم گفتم : دارم می رم ، جدایی برام سخته ، مرگــه . دوری از تو یعنی ته خط

اما تو مث همیشه با نگاه گرمت آرامم کردی ، مث یه بچه که محتاج آرامش آغوش مادره آرامم

کردی . باز هم امید را در قلبم خانه کردی و در گوشم زمزمه کردی که تو باز هم می آیی .

با نگاهم گفتم : محبوبم ، می روم اما باز بر می گردم ، هر جا که باشم ، هر جا که برم باز از

آن توام باز هم تویی سرور من ، می روم اما سایه ات را از من دریغ نکن .

با وجود اینکه خداحافظی برایم تلخ بود اما به هر سختی بود دل کندم .وقتی ازت جدا شدم دیگه

اون طنین عاشقانه تمام شده بود.

هر چند قدم یه بار به پشت سرم نگاه می کردم و با نگاه ملتمسانه و اشکینم ازت دور می شدم .

 مث بچه ای که از مادرش به زور جدایش می کنند خیلی خیلی سخت بود خیلی سخت

آقای من حالا مدتهاست که از طریق قلبم بهت پیامک می فرستم تا شاید دعوتم کنی . اما ...

انگار قول و قرارمان را فراموش کرده ای .

پس آن همه دلداری و امید چه شد ؟ پس کجاست آن همه عطوفت ؟ پس سایه ات کو ، کجاست ؟

خوب من یادته گفتم بدون تو خیلی تنهام ، حالا تنهایی امانم رو بریده ؛ دلتنگی قلبمو پر از چین و

چروک کرده . اگه الآن میهمانم نکنی شاید دیگر هیچ وقت نتوانم مهمان خانه ات شوم

نازنینم حال که انگشتانم مشغول ثبت دلنوشته هایم هستند گوشهایم همان نوای عاشقانه را گوش

می دهند و لبانم همان نوای عاشقانه را زمزمه می کنند آری دعای عهد را گوش میدهم و زمزمه

 می کنم به یاد تو و خانه پر رحمتت

                دلم برایت یه ذره شده است

                                                      یه ذره بی مقدار

                                                                    یا علی ابن موسی الرضا (ع)

 

---

 

 راستی نبودم حالا اومدم به همه ی منتظران مهدی تولد بهترین مولامونو تبریک بگم

عید می گیریم . میزنیم می کوبیم دور هم جمع می شیم به چه ارزشی وقتی خود صاحب مجلس نیست .

وقتی خیلی راحت دلشو می شکنیم .

نه اینا همه فیلمه اگه خوشحالیمو انتظارشو می کشیم لا اقل یه بار از ته دل دعوتش کنیم فقط یه بار .

دوستتان دارم .

 

نوشته شده در جمعه 1388/05/30ساعت 18:54 توسط نگار | |